Ζαγορα,σπιτι το φθυνωπορο

Ένα σπίτι στη Ζαγορά, οι ανοιχτόχρωμοι τοίχοι του πιασμένοι στο πλάγιο φως της δύσης, πέτρινα μονοπάτια που διαπλέκονται ανάμεσα σε καμένη σιένα και φθινοπωρινό λαδί.

Το σπίτι κάθεται ελαφρά δεξιά από τον κεντρικό άξονα, με κλαδιά που κρέμονται από αριστερά και μαλακώνουν την είσοδο στη σύνθεση. Πέτρινα μονοπάτια και αναβαθμίδες οδηγούν το μάτι σιγά-σιγά προς το βάθος, από τη φυλλοσκεπή γη του πρώτου πλάνου ως τους θαμπούς λόφους πίσω. Καμένη σιένα, λαδί και σχιστολιθικό γκρι κουβαλούν το βάρος του φθινοπώρου, ενώ η λευκή πρόσοψη κρατά μια ψυχρή ηρεμία απέναντί τους. Η πινελιά αλλάζει χαρακτήρα ανάλογα με την επιφάνεια: ομαλοποιημένη και απαλή στον ουρανό, διακεκομμένη και στεγνή στην πέτρα και τα φυλλώματα, με γρήγορες πινελιές που υπαινίσσονται φύλλα σε κίνηση. Το φως έρχεται χαμηλά από τα δυτικά, απλώνει μακριές σκιές κάτω από τις γείσες και ζεσταίνει τα κεραμίδια. Καμία ανθρώπινη παρουσία, κανένα σημάδι κίνησης. Μια ήπια μελαγχολία απλώνεται πάνω στο σπίτι, η μελαγχολία που φέρνει η αλλαγή της εποχής.