Απιλη καταιγιδας

Σταχτόμπλε σύννεφα πιέζουν το ανοιχτό τοπίο, με κοιλιές μωλωπισμένες από βιολετί. Ένα βάρος κάθεται πάνω σε όλα, φορτισμένο πριν ακόμα πέσει η πρώτη σταγόνα.

Υπάρχει μια βαθιά ηρεμία σε αυτή τη στιγμή. Ολόκληρο το τοπίο φαίνεται τεντωμένο. Ο ουρανός έχει τόσο χώρο να φουσκώνει πάνω από τη γη που κρατάει γερά από κάτω. Στο πρώτο πλάνο, βράχοι και θαμνώνες αντιστέκονται έντονα, τραβώντας το βλέμμα πίσω και πέρα, πάνω από τη ώχρα και ούμπρα γη, προς αμυδρά πράσινα. Κάπου μακριά διακρίνονται ξεθωριασμένοι ανοιχτόχρωμοι τοίχοι. Και εκεί το φως — μια μοναχική δέσμη ανοιχτού κίτρινου σπάει τα σύννεφα, αγγίζει μια μόνο ράχη ενώ τα υπόλοιπα βυθίζονται στη σκιά. Το φως είναι τόσο χαμηλό που τεντώνει τα πάντα πλάγια. Ολόκληρη η σκηνή κρατάει την ανάσα της, περιμένοντας τον άνεμο να αλλάξει κατεύθυνση.