Απο Ναυπηγεια Σκαραμαγγα

Ατσάλινες γάστρες και βραχίονες γερανών στα Σκαραμαγκά, με κοφτές ακμές απέναντι στον ξεθωριασμένο ουρανό του Σαρωνικού.

Μια ησυχία εγκαθίσταται σε αυτόν τον τόπο, μια αίσθηση βιομηχανίας που σταματά στη μέση της αναπνοής της. Οι γραμμές της αποβάθρας οδηγούν το βλέμμα πέρα από τις σκούρες γάστρες και τους γερανούς, ως εκείνον τον χλωμό ουρανό στο βάθος. Βαθύ σκουριά και ναυτικό μπλε αγκυρώνουν τη σκηνή στη γη και στο ατσάλι, απέναντι στο δροσερό τιρκουάζ του νερού. Η ίδια η πινελιά αλλάζει χαρακτήρα — σφιχτή και λεπτομερής στις συγκολλημένες ραφές, ελεύθερη και αναπνεύσιμη στον ουρανό και τον κόλπο. Το φως φαίνεται καθημερινό, μαλακό· αγγίζει μια λάμψη μετάλλου αλλά αφήνει τις σκιές ήπιες. Ακόμα και οι μικρές φιγούρες μοιάζουν κομμάτι της μηχανής, δεμένες στη δουλειά τους. Ο χρόνος επιβραδύνεται ακριβώς στην ακτή.