Δημιτσανα,σπιτια

Η Δημητσάνα σκαρφαλώνει στην πλαγιά με στοιβαγμένη πέτρα — κεραμοσκέπαστες στέγες, στενά σοκάκια, κι ούτε ψυχή πουθενά.

Όλο το χωριό φαίνεται να κρατά τη ζεστασιά μιας μοναδικής ώρας. Το βλέμμα ακολουθεί τους πέτρινους τοίχους που ανεβαίνουν μέσα από στενά σοκάκια προς τους απαλούς λόφους πίσω τους. Οι ψημένες από τον ήλιο τερακότες και τα αμυδρά λευκά των τοίχων αναδίδουν μια βαθιά ζεστασιά δίπλα στις λίγες πινελιές σκούρου πράσινου. Οι δροσερές μπλε σκιές μαζεύονται ανάμεσα στα κτίρια, δίνοντάς τους βάρος και παρουσία. Νιώθεις σχεδόν την τραχιά υφή της πέτρας, και το φως στο σοβά είναι τοποθετημένο τόσο πυκνό που μοιάζει συμπαγές. Δεν υπάρχουν άνθρωποι. Μόνο μια υπομονετική, κατοικημένη ησυχία που αναπαύεται στα άκρα των πραγμάτων. Ο χρόνος επιβραδύνεται εδώ, καθώς το απόγευμα βυθίζεται στις πέτρες.