Σεγγοβια Η Κατεντραλ απο μακρια με συνεφια

Χλωμοί πέτρινοι κώδωνες υψώνονται στα δεξιά, πλαισιωμένοι από σύννεφα που αιωρούνται. Μια ζέστη κάθεται πάνω από τα πάντα.

Μια βαθιά ακινησία απλώνεται πάνω από αυτή την εικόνα. Η γη εκτείνεται σε ζεστά ώχρες και υποτονισμένα πράσινα, μια ταπεινή έκταση που αφήνει τον καθεδρικό ναό να αναπαύεται τόσο μακριά στο βάθος. Δεν είναι παρά μια χλωμή σιλουέτα εκεί που η γη συναντά τον ουρανό. Και τα σύννεφα από πάνω μοιάζουν να αναπνέουν. Χτίζονται από πλατιές, απαλές πινελιές άσπρου και δροσερού γκρίζου, με στρώματα που αποπνέουν όγκο. Αυτή η ευλυγισία στον αέρα κάνει την πιο λεπτοδουλεμένη επεξεργασία της πέτρας να φαίνεται ακόμα πιο εύθραυστη. Το φως είναι ήπιο, φιλτραρισμένο, έτσι ώστε τα φωτεινά σημεία στους κώδωνες παραμένουν μαλακά και οι σκιές μόλις που σημαδεύουν το έδαφος. Ο χρόνος επιβραδύνεται πάνω από την πεδιάδα· ο αέρας κρατά τον καθεδρικό ναό μέσα στην ησυχία του.