Δρομος στο Λεωνιδιο

Ένα σοκάκι του Λεωνιδίου τραβά το βλέμμα βαθύτερα, με τα καλντερίμια να χάνονται πίσω από ώχρινους τοίχους και κεραμοσκεπές, ώσπου ο ουρανός φαίνεται σαν λεπτή τομή στο βάθος.

Όλα είναι βυθισμένα στην ησυχία του απομεσήμερου. Το ίδιο το σοκάκι σε οδηγεί πιο μέσα, προσπερνώντας πόρτες και κλειστά παραθυρόφυλλα, μέχρι που τα κτίρια στο βάθος σβήνουν απαλά στον χλωμό ουρανό. Η ζεστή ώχρα της πέτρας συναντά το ψυχρό λευκό των τοίχων, ενώ μενεξεδιές σκιές μαζεύονται στις εσοχές. Το φως γλιστράει πλάγια, χαμηλό και μακρόσυρτο, σμιλεύοντας τον τραχύ σοβά και ρίχνοντας βαθιές σκιές στο πέρασμα. Το χρώμα είναι πιο παχύ εκεί που το βλέπει ο ήλιος — σχεδόν νιώθεις την υφή του. Η αίσθηση είναι ενός αέρα ζεστού και ακίνητου, που κουβαλά τη σιγαλιά ενός χωριού που αναπαύεται στο απομεσήμερό του.