Μαδρίτη

Η ζεστή σιένα αγκαλιάζει τις κεραμοσκεπές, ενώ κοβαλτένιες σκιές απλώνονται αργά στην πέτρα της Μαδρίτης, καθώς το απόγευμα κλίνει.

Μπαλκόνια, κεραμοσκεπές και σοβατεπιδεδομένοι τοίχοι επαναλαμβάνονται με ήπιες παραλλαγές, χτίζοντας την αίσθηση μιας οικείας πλατείας ή γωνίας δρόμου. Η παλέτα ζεσταίνεται με τους γήινους τόνους της κεντρικής Ισπανίας — σιένες και αμυδρά λευκά, που δροσίζονται από κοβαλτένιες σκιές που παραπέμπουν στο αργό απόγευμα. Η υφή της μπογιάς μεταβάλλεται από λείες επιφάνειες στο βάθος σε πιο παχιές στρώσεις στο προσκήνιο, δίνοντας στα καλντερίμια και στα σιδερένια στοιχεία μια απτή παρουσία. Τυχόν ανθρώπινες φιγούρες εμφανίζονται μικρές μπροστά στις διαχρονικές κατασκευές, ενισχύοντας την αίσθηση μιας αχρονικής γαλήνης. Η σκηνή δεν προσφέρει κάποιο μεγαλειώδες γεγονός, αλλά μια ήσυχη στιγμή που βρίσκεται μέσα στους ηλιόλουστους δρόμους της Μαδρίτης. Το φως ακουμπά στη ζεστή πέτρα, στα ήσυχα παράθυρα.