Μακρινιτσα αποψη με βροχη απο το σπιτι μου

Κεχριμπαρένια παράθυρα λάμπουν μέσα από βαθύ ινδικό μπλε, με απαλές φωτοστέφανες να ανθίζουν εκεί που η βροχή πιάνει το φως.

Η σύνθεση κατεβαίνει από τις στέγες του πρώτου πλάνου κατά μήκος μιας διαγώνιας από σκαλωτά πέτρινα σπίτια, με στριφογυριστά μονοπάτια να οδηγούν προς πιο σκοτεινούς λόφους στο βάθος. Βαθύ μπλε και βιολετί κατέχουν τον ουρανό, ενώ θερμό φως τρεμοπαίζει από διάσπαρτα παράθυρα και έναν φανοστάτη, απαντώντας στο ψύχος με ανθρώπινη παρουσία. Οι πλύσεις στρώνονται λεπτές η μία πάνω στην άλλη, με τις άκρες να μαλακώνουν από τη διάχυση, ενώ λεπτότερες πινελιές αποτυπώνουν καμινάδες και παντζούρια. Η βροχή υπονοείται μέσα από διακριτικές ραβδώσεις και υγρή λάμψη στις στέγες, όχι από κυριολεκτικές σταγόνες. Το φως πηγάζει από το εσωτερικό των σπιτιών, διάσπαρτο και χαμηλό, αφήνοντας την περιβάλλουσα πέτρα σε αμυδρή σκιά. Ο αέρας φέρει εκείνη την ησυχία της αργής νυχτερινής βροχής, που εγκαθίσταται πάνω από το χωριό σαν ανάσα που κρατιέται.