Μακρινιτσα

Χλωμά πέτρινα σπίτια κατεβαίνουν την πλαγιά του Πηλίου, με τα κοβαλτί παντζούρια τους να χαράζουν την κατηφόρα ανάμεσα σε ώχρα και κιμωλία.

Όλα φαίνονται να αναπνέουν μέσα στο αργό φως. Μπορείς σχεδόν να νιώσεις τη ζεστασιά που αναδίδει το χλωμό πέτρινο μονοπάτι, καθώς σε οδηγεί ψηλά ανάμεσα στα σπίτια. Οι ζεστές γήινες αποχρώσεις των τοίχων αγκαλιάζουν τα κιμωλιόλευκα, και κάπου ανάμεσά τους αναλάμπουν οι μικρές πινελιές κοβαλτί μπλε από τα παντζούρια. Η μπογιά στους ηλιόλουστους τοίχους είναι αρκετά χοντρή ώστε να πιάνει το φως. Γίνεται πιο λεπτή, ωστόσο, όταν χαράζει τις άκρες των κεραμιδιών και την ψιλή γραμμή μιας καπνοδόχου. Οι λόφοι πίσω χάνονται μέσα στην ομίχλη. Το φως είναι τόσο ομοιόμορφο που μαλακώνει όλες τις σκιές. Μια ησυχία αναπαύεται στη μεριά της ζεστής πέτρας.