Πλαζ στην Νεραντζα

Στη Νεράντζα, η ακτή καμπυλώνει κάτω από ένα χλωμό απογευματινό φως, με άμμο και νερό να τρέχουν μαζί προς έναν ήσυχο ορίζοντα.

Υπάρχει μια τρυφερότητα σε αυτό το φως, μια ζεστασιά αργού απογεύματος που απλώνεται παντού. Η ακτογραμμή σαρώνει μακριά μας, η καμπύλη της οδηγεί εκεί που θάλασσα και ουρανός συναντιούνται. Η άμμος αναπνέει σε λευκά αποχρωμένα από τον ήλιο και απαλά καφέ, με πινελιές ώχρας εδώ κι εκεί. Το νερό βαθαίνει από ένα έντονο κυανό κοντά στην ακτή σε ένα πιο δροσερό, πιο χλωμό μπλε στο βάθος. Η μπογιά είναι λεία εκεί μακριά, αλλά πιο κοντά, στο προσκήνιο, γίνεται πιο πυκνή, πιο σπασμένη — σαν να μπορούσες να νιώσεις την υφή της άμμου σε εκείνες τις πινελιές. Μια βαθιά ησυχία κρατά αυτή την έρημη ακτή. Μοιάζει με το είδος του απογεύματος που δεν ζητά τίποτα.