Σπιτια και βουνα

Οι κεραμιδένιες στέγες ανεβαίνουν σε άτακτες αναβαθμίδες προς τη μακριά κορυφογραμμή σε σκούρο γκρι-μπλε, κάτω από έναν μεσημεριανό ήλιο που η αχλή έχει μαλακώσει.

Η ησυχία του απογεύματος είναι απόλυτη. Τα σπίτια σκαρφαλώνουν σε απλές αναβαθμίδες από κύβους και θόλους, φτάνοντας ως τον βραχώδη τοίχο του βουνού. Τα καθαρά λευκά και τα ζεστά ώχρα των τοίχων αντιπαρατίθενται στο μαλακό σκούρο γκρι-μπλε και το σκονισμένο μπλε της κορυφογραμμής, ενώ η καμένη σιένα ζεσταίνει τις στέγες. Κρυμμένες στα κουφώματα, μικρές πινελιές κοβαλτίου κρατούν το βλέμμα. Το φως είναι ψηλά, μα όχι τυφλωτικό — μαλακωμένο, ήρεμο. Οι άκρες είναι μαλακές. Οι σκιές αναπαύονται, κοντές και σιωπηλές. Μια συγκρατημένη σιωπή απλώνεται πάνω από το χωριό, σαν το απόγευμα να έχει σταματήσει και να διάλεξε να μείνει.