Τοπιο απο εκει που επερνα νερο

Μια ξεραμένη γη σε ώχρα απλώνεται ανοιχτά, με μια αχνή λωρίδα εδάφους να διασχίζει τη σύνθεση. Η ζέστη κάθεται χαμηλά, βαριά πάνω στο τοπίο.

Στο πρώτο πλάνο, μια ρηχή χαράδρα οδηγεί το μάτι μέσα στη σύνθεση, ακολουθώντας την καμπή της προς τους χαμηλούς θάμνους του μέσου πλάνου και στη συνέχεια προς τους απαλούς λόφους στον ορίζοντα. Καμένη σιένα και σκονισμένη ομπρ κυρίαρχοι τόνοι της κοίτης, σπασμένοι από κηλίδες λαδί και το κιμωλιακό γαλάζιο των μακρινών πλαγιών. Οι πινελιές αλλάζουν χαρακτήρα ανάλογα με τη ζώνη: τεξτουραρισμένες, στεγνές στο αποξηραμένο έδαφος του πρώτου πλάνου, λεπτότερες και διακεκομμένες στον ουρανό, όπου το ανοιχτό κυανό ξεθωριάζει προς το λευκό κοντά στην κορυφογραμμή. Το φως πέφτει από ψηλά, σκληρό στις πέτρες, πιο ήπιο στις κοιλάδες, με αποτέλεσμα οι σκιές να παραμένουν κοντές και το έδαφος να φαίνεται σχεδόν αποχρωματισμένο. Ένα μικρό αχνάρι ψυχρότερου τόνου σημαδεύει εκεί που κάποτε έτρεχε νερό. Παλέτα ζεστή, γήινη, με τους ψυχρούς μπλε τόνους στο βάθος να τη συγκρατούν. Έργο μεσαίου μεγέθους, λάδι σε καμβά.