Τοπιο Κορινθιας χερσο τοπιο με διο ελιες,σουρουπο

Δύο ελιές κρατούν το κορινθιακό σούρουπο στη θέση του—η μία κοντά, η άλλη πιο μακριά—με μενεξεδένιες σκιές που απλώνονται στη γη ανάμεσά τους.

Υπάρχει μια τεράστια αίσθηση ανοιχτού χώρου στο έργο. Ο ορίζοντας τοποθετείται τόσο χαμηλά, ώστε το ηλιοβασίλεμα να κυριαρχεί ελεύθερα. Ένα ελαιόδεντρο γέρνει προς τα εμπρός στα αριστερά, με τον σύντροφό του πιο πίσω, και το κενό ανάμεσά τους οδηγεί το βλέμμα πάνω από την ξεραμένη γη ως τους μακρινούς λόφους. Η θερμή χροιά του ουρανού—σε αποχρώσεις κεχριμπαριού και τριανταφυλλί—συναντά τα ψυχρά πρασινωπά της ελιάς και τις γαιώδεις καστανές αποχρώσεις της γης. Το τελευταίο φως πέφτει στην ασημένια λάμψη των φύλλων, ενώ οι σκιές απλώνονται σε βαθύ μωβ, μακριές και απαλές. Η χρωματική ύλη στους κορμούς είναι πυκνή, αποτυπώνοντας κάθε στρέψη του φλοιού, ενώ η γη αποδίδεται με ελεύθερες πινελιές, σαν χώμα ξηρό και καμένο από τον ήλιο. Μια κρατημένη ησυχία πλανάται πάνω από τη χερσόνησο, καθώς η μέρα αφήνεται να φύγει.