Βαπορι απο ψυλα,παλιο,προς Βελο

Ένα μοναχικό ατμόπλοιο χαράζει την πορεία του ανάμεσα στα Ψηλά και το Βελό, με λεπτό καπνό να ανεβαίνει αργά σε συννεφιασμένο ουρανό.

Μια βαθιά ησυχία κρατά ολόκληρη τη σκηνή. Το πλοίο απλώς κρατά την πορεία του, χαμηλά στον ορίζοντα, αφήνοντας τη θάλασσα και τον ουρανό να αισθάνονται απέραντοι. Το νερό είναι σε ψυχρές αποχρώσεις σκούρου γκρι-μπλε και μπλε, με μια μόνο ανταύγεια φωτός να πιάνει το κύμα. Το ίδιο το σκαρί — η ζεστή, κιμωλιώδης μπογιά στο κύτος μοιάζει αλατισμένη από τα χρόνια. Η μπογιά είναι απαλή στο νερό, μα νιώθεις το σύρσιμο του πινέλου κατά μήκος της παλιάς κορμοστασιάς του σκάφους. Το φως είναι τόσο μαλακό. Κανένα απότομο σκιάδισμα πουθενά. Αυτό δίνει στο πλοίο ένα ήπιο βάρος ανάμεσα στην αχλή της μακρινής ακτής. Μια αχνή μελαγχολία επιπλέει πάνω στο νερό, σαν ο ίδιος ο χρόνος να έχει επιβραδύνει για να το παρακολουθήσει να περνά.