Υδρα,στο λυμανι,βαρκες,αγαλμα,χωρις ουρανο

Ένα ωχρό άγαλμα δεσπόζει στο λιμάνι της Ύδρας πάνω από τα αραγμένα καΐκια — η σύνθεση κλειστή, χωρίς ουρανό: μόνο πέτρα, νερό και γάστρα.

Η ησυχία απλώνεται παντού. Το βάρος της σύνθεσης κάθεται χαμηλά στο έργο, στις στρωματώδεις ξύλινες γάστρες που ακουμπούν στην πέτρινη προκυμαία, όμως η ανθρώπινη μορφή τραβά το μάτι προς τα πάνω. Όλη η παλέτα μοιάζει ξεβαμμένη από τον ήλιο: η αποσαθρωμένη ώχρα και το λευκό της πέτρας απαντώνται από τα θαμπά μπλε και πράσινα του νερού. Οι γάστρες κρατούν ζεστούς, γήινους τόνους. Οι πινελιές ελεγχόμενες, αλλά η πάστα πυκνώνει πάνω στην τραχιά πέτρα και την υφή ενός σχοινιού, ενώ εκεί που οι γάστρες ακουμπούν τη θάλασσα απαλύνεται αισθητά. Το φως ομοιόμορφο, χωρίς βαθιές σκιές πουθενά. Χωρίς ουρανό που να ανοίγει τη σκηνή, τα σκάφη και το άγαλμα μένουν στην κλειστή τους συνομιλία, κλεισμένα στον χρόνο του λιμανιού.