Εκκλησια στην Νιο

Πάνω από την Ίο, ένας καμπαναριός σηκώνει τον σταυρό του στον απαλό ουρανό, κι το βαθύ μπλε του τρούλου κρατά γερά τις στέγες από κάτω.

Η ζεστασιά εδώ είναι αργή και ήπια, κρατημένη στον ήλιο που πέφτει στους τοίχους. Η εκκλησία αναπνέει στο κέντρο, και τα σπίτια μαζεύονται κοντά της, με τις στέγες και τα μονοπάτια τους να φαίνεται πως ανηφορίζουν προς αυτήν. Βαθύ, ονειρικό μπλε στον τρούλο και στα παντζούρια ακουμπά στο καθαρό λευκό, ενώ τα μαλακά μπεζ και ώχρα της πέτρας γειώνουν ό,τι βρίσκεται από κάτω. Διακρίνει κανείς πώς μεταβάλλεται η πινελιά — τόσο λεία πάνω στην αρχιτεκτονική, πιο ελεύθερη και χαλαρή στο έδαφος, με παχύτερες αγγιξιές που πιάνουν το φως κατά μήκος μιας φωτεινής ακμής. Μια κατακρατημένη ησυχία απλώνεται πάνω στα σοκάκια, σαν το ίδιο το χωριό να ακούει.