Μυκονος,αποψη απο ψυλα,δρομος εκκλησια

Από ψηλά, ένας μοναχικός δρόμος ελίσσεται ανάμεσα στους στοιβαγμένους κύβους της Μυκόνου, τραβώντας το βλέμμα προς τον τρούλο της εκκλησίας.

Υπάρχει μια βαθιά ησυχία σ' αυτό το φως, μια ακινησία που ανήκει στο μεσημέρι. Τα βλέπουμε όλα από ψηλά — ο ρυθμός των στεγών και των σκαλιών οδηγεί το βλέμμα κάτω μέσα από τα στενά δρομάκια, ώσπου να βρει την εκκλησία. Οι τοίχοι κρατούν ένα εκτυφλωτικό λευκό ενάντια στο βαθύ κοβαλτί των παντζουριών. Διακρίνονται αχνές πινελιές ώχρας και ζεστού γκρίζου στην πέτρα. Η πινελιά παραμένει τόσο ευκρινής στα κεραμίδια, κι έπειτα μαλακώνει στις μεγάλες, ανοιχτές επιφάνειες των τοίχων, όπου το πιο χοντρό χρώμα πιάνει τον ήλιο. Το φως πέφτει κατακόρυφα, αφήνοντας δροσερές μπλε σκιές να λιμνάζουν ανάμεσα στα κτίρια. Η ζέστη κάθεται αργή και σιωπηλή πάνω από τις στέγες, κρατώντας την πόλη στη μεσημεριανή της νηνεμία.