Πειρεας βαπορι

Ένα ατμόπλοιο κάθεται βαρύ στο λιμάνι του Πειραιά, με τη σκούρη γάστρα του να σέρνει μια λεπτή κολόνα καπνού στο επίπεδο φως του απογεύματος.

Μια αίσθηση κρατημένης ανάσας διατρέχει ολόκληρη τη σκηνή — το αργό βάρος ενός απογεύματος στην αποβάθρα. Το πλοίο αναπαύεται ελαφρά εκτός κέντρου, αφήνοντας τα κτήρια του λιμανιού να συγκεντρώνονται πίσω του. Τα ζεστά ώχρα και οι ηλιόλουστες, αποχρωματισμένες πρόσοψεις της ακτής συναντούν τα βαθιά μπλε του νερού. Η γάστρα του σκάφους είναι σκούρα, με μόνο ελάχιστες πινελιές οξειδωμένου κόκκινου και μεταλλικού γκρι. Η ίδια η χρωματική ύλη αλλάζει χαρακτήρα: πιο λεία στο νερό, στρωματοποιημένη και πυκνότερη στην αρχιτεκτονική. Είναι ένα ήπιο, ψηλό φως. Κρατά τις σκιές κοντά στις φόρμες τους. Ο χρόνος επιβραδύνεται, αιχμαλωτισμένος στη γαλήνη του απογεύματος.